Breaking

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2020

Ο ΙΑΧΩ είναι Ό Πατέρας Τού Χριστού καί Ό Ίδιος Ό Χριστός….

Ο ΙΑΧΩ είναι Ό Πατέρας Τού Χριστού καί Ό Ίδιος Ό Χριστός….

Τέσσερα γράμματα είναι τό όνομα Τού Θεού ή μάλλον έναν από τά ονόματα Τού είς τήν Παλαιά Διαθήκη. Ονομάζεται Τετραγράμματον υποδηλώνοντας ότι έχει αυτόν τόν αριθμόν γραμμάτων. Η λέξη χρησιμοποιείται ελληνιστί από τόν Μωυσή. Ό Αυραάμ ωμιλούσε αραμαϊκή κατά διάφορους ερευνητές μία ελληνική διάλεκτος. Ό Μωυσής κατά επίσης ωμιλούσε ελληνικά κατά κάποιους ερευνητές εξού καί χρησιμοποίησε όρους όπως Τετραγράμματον, Γένεσις κ.α.. Ό Ιωσήφ Γιαχούντα = Ιαχούντα είς τό βιβλίον τού Hebrew is Greek αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τά εβραϊκά είναι μία παραφθορά τής Ελληνικής Γλώσσας καί ότι οί Εβραίοι είναι Έλληνες. Τά ίδια ομολογεί διά τούς Άραβες αφού η γλώσσα τούς είναι συγγενική μέ τά εβραϊκά καί οί ίδιοι συγγενείς μέ τούς Εβραίους. Εάν ισχύουν αυτά τότε καί τά βαβυλωνιακά είναι ελληνική παραφθαρμένη διάλεκτος αφού είναι σημιτική γλώσσα όπως καί οί άλλες σημτικές γλώσσες είτε χρημιποιούνται πιά είτε όχι.

Ό Ιαχούντα έγινε Γιαχούντα όπως ό Ιωάννης έγινε Γιάννης. Σέ όλες τίς γλώσσες γίνονται απανωτές ανακατατάξεις λέξεων, παραφθορές καί ιδιομματισμοί προφοράς τών λέξεων.

Τό Τετραγράμματον μάς πληροφορεί πώς αυτόν τό όνομα οίον καί άν ήταν είχε μόνον τέσσερα γράμματα. Η εβραϊκή γλώσσα ήταν διά μεγάλον χρονικόν διάστημα νεκρή καί μετέπειτα έκαμε γραμματοσειρά, από τά υπεραρχαία ελληνικά αυτά οπού κάποιοι λένε φοινικικά, καί όπως καί νά έχει οί Φοίνικες έχουν καταγωγή από τήν Θήβα, ένα άλλο θέμα δι’ άλλη φορά.

Η πρόσθεση φθόγγων ή συμφώνων έμπροσθεν τών ελληνικών λέξεων είναι συνήθης σέ όλες τίς γλώσσες καί τά σύγχρονα ελληνικά. Τό Ιωάννης έγινε Γιάννης, Gianni, John κ.ο.κ… Τό Γιαχωβάς, Γιαχβέ έπαθε τήν ίδια μετάλλαξη.

Τό πρώτον γράμμα τού Τετραγράμματου είναι τό Γιώτ = Ιώτα αλλά γράφεται Ύψηλόν εβραϊστί. Εμείς πλέον τό ιώτα τό λέμε γιώτα, ήτοι βάλαμε έμπροσθεν τό σύμφωνον γάμμα όπως έκαναν παλαιότερα οί Εβραίοι, καί αυτόν είναι ούτως ή άλλως παραφθορά καί εκβαρβαρισμός τής γλώσσας μάς. Συναντάμε δύο φορές τό Χέ = Έψιλον καί μία τό βάβ ή βαύ.

Πρώτον κατά σειρά τό Ιώτα δεύτερον τό Έψιλον τό τρίτον τό Βάβ καί τό τέταρτον τό Έψιλον = ΙΕΒΕ ή ΙΕΒΑΒ. Τό έψιλον καλείται χέ = χ+ε όπως η Ιστορία = Χ+ιστορία.

Τά πρώτα δύο γράμματα τής λέξης είναι ΙΕ ή Υε. Τό βαύ είς τό φοινικόν γράφεται Υ καί είναι τό έκτον γράμμα ήτοι είς τήν θέση τού ζήτα. Μ’ αυτά βγαίνει Ιεζέ!

Τό βέ όμως ή we ή v = vi. Τό ότι τά γράμματα αλλάζουν από λαόν σέ λαόν, πόλη σέ πόλη καί όπως διαπιτώθηκε είς τήν προϊστορική Κύπρο από χωριό σέ χωριό είναι γεγονός.

Τό εύ είς τά αγγλικά πολλές φορές γίνεται v (vi) αυτόν ανάγεται από τά λατινικά. Π.χ. τό βήτα έγινε beth, be, bi, bet εβραϊστί καί τό ευρύ έγινε very = εβρύ, τό αύρα έγινε avra.

Εάν πάρουμε τό Ιεβέ καί τού βάλουμε τό «εύ» μάς κάνει τό Ιευέ = Ιεve = Ιε+ve…. Εάν διαβάσουμε ανάποδα τό ιευέ = ευεί…. μία αρχαιοελληνική λέξη η οποία σημαίνει αγαθός/καλός εί = είναι, αφού τό είναι εί+ναί όπως λέμε αγγλιστί yes indeed = ναί όντως είναι. Δέν είναι τυχαίον ότι τό όνομα αυτόν ομοιάζει μέ τήν Εύα = Έβα καί Εύβει αλλά καί Εύβιος!…. = ό αγαθός, καλός αθάνατος βίος… εάν τό ύψιλον τό αλλάξουμε μέ τήν προφορά τού γράμματος ζήτα αφού είναι τό έκτον γράμμα τότε μάς κάνει τό εζεί καί ανάποδα ιεζέ όπως λέμε Ιζε+κι+ηλ. Μήν ξεχνάμε ότι οί Εβραίοι αναγνώθουν ανάποδα. Η μετάφραση τού ονόματος Ιεζεκιήλ δηλαδή είς τήν εβραϊκή επειδή δέν γνωρίζουν από ετοιμολογίες καί κατόπιν σέ κάθε άλλη γλώσσα είναι α) Ισχύς μού Ό Θεός β) Ό Θεός είναι δυνατός γ) Εκείνος οπού Ό Θεός δυναμώνει. Βλέπεται ότι δέν υπάρχει επακριβής σαφήνεια διότι όπως είπαμε παραμεταφράζουν τίς σύνθετες παραφθαρμένες λέξεις οπού έχασαν τό αρχικόν νόημαν….

Φαίνεται όμως ότι έχει σχέση μέ Τόν Θεόν καί ότι είναι Ισχυρός, όπως λέμε Άγιος Ό Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς. Τό νά ειπούμε ότι η λέξη είναι Ιεχέ δέν είμαστε μακρυά ώς παραφθορά τού Ιεσχέ! = Ισχυρού. Η λέξη Ιαχή σημαίνει κατά διαδικτυακή αποτίμηση δυνατή φωνή, πολεμική κραυγή. Τό λεξικό τύ Ιώαν Σταματάκου γράφει: «ιαχή/ιάχω: φωνή, κραυγή, βοή ΙΙ θρήνος, «τσίρισμα», γενικώς πάς ισχυρός οξύς ήχος». Καί: «ιαχώ: ιαχήσω, ίαχα, ιχυεία (όπως λέμε ηχεία = υχεία) καί (ία), κραυγάζω, βοώ, φωνάζω, πρός εκδήλωσιν χαράς ή λύπης ΙΙ υμνώ, εξυμνώ, ψάλλω ύμνον πρός τινά ΙΙ ηχώ, αντηχώ, απηχώ, αντιλαλώ ΙΙ επί τών κυμάτων βρυχόμαι, μυκώμαι, ωρύομαι ΙΙ επί πεπυρακτωμένου σιδήρου εμβαλλόμενου είς τό ύδωρ οίζω, «τσιρίζω».

Σέ αυτά προσθέτω ότι θά χρειαστεί ακόμη έναν άρθρον διά νά φέρουμε απτές τίς αποδείξεις ότι είς τήν Αποκάλυψη Ό Χριστός παρουσιάζεται είς τόν Ιωάννη τόν Θεολόγον ώς ιαχή πολλών νερών = καταρρακτών ήτοι τού ρήματος μύκωμαι. Ό Ερμής ό Τρισμέγιστος πολύ πρωτύτερα καί πανάρχαια περιγράφει Τήν Αγία Τριάδα ώς Τρείς Ποταμού Άπειρου Κάλλους! Ό Μωυσής ωμιλεί μέ Τόν Θεόν, Τόν ακούει ώς μία οξύα τραντακτή φωνή αλλά δέν Τόν βλέπει. Ό Αυραάμ καί ό Νώε τό ίδιον Τόν ιάχονται! Πάμπολλοι Αγίοι καί Πιστοί Τόν ΙΑΧΟΝΤΑΙ. Παλαιότερα σ’ άρθρα μού είπα ότι Ό Θεός παρουσιάστηκε είς Τήν Βάπτιση Τού Χριστού μέ Τρείς Αισθήσεις: α) Τώ Αγίω Πνεύματι έν είδει περιστεράς = οπτική αίσθηση β) Ό Πατήρ Ιαχώμενος = ιαχική = ακουστική αίσθηση καί γ) Ό Υιός έξ’ επαφής μέ σάρκα καί οστά νά Τόν επαφίεται ό Ιωάννης ό Πρόδρομος. Είπα ότι οί Αισθήσεις ουσιαστικώς είναι τρείς: α) ακουστικές β) ορατικές καί γ) αφικές/απτές = έξ’ επαφής. Πρόσθεσα ότι η οσμή καί η γεύση γίνονται μέ τήν επαφή καί ότι είναι υποδιαιρέσεις τής αφής. Περί αυτών έφερα καί άλλα επιχειρήματα.

Οί υπεραρχαίοι ανθρώποι άκουαν, ακροάζωνταν, ιάχωνταν Τόν Θεόν. Δέν υπήρχαν εικόνες, δέν υπήρχαν αγάλματα, δέν υπήρχαν τότεμ. Καί επειδή ουδείς δύναται νά Τόν ιδεί, πάντοτε Τόν άκουσαν ήτοι ιάχωνταν καί μύκωνταν ώς τρεχούμενα πολλά ύδατα. Τί άλλον πρέπει νά έχουμε υπόψιν διά νά καταλάβουμε ότι ό Γιαχωβάς = Γ+Ιαχωβάς = Γιαχωαύς/Ιεχωαύας από τήν Ιαχή ήτοι Ό Ιχών ή Ιαχώ!!!! Αυτός οπού ακούεται, ακούμε, φωνάζει, βρυχείται ώς Πά+Τέρας = Τό Τέρας Τού Παντός!

Όσον διά τό Ευεί καί τά άλλα οπού αναφέραμε, ισχύουν βάσει τού Νόμου τής Πέραν τής μίας Καταγωγής τών Ελληνικών Λέξεων, όπως π.χ. η λέξη αλήθεια: α+λήθη = άλφα στερητικό καί λήθη β) άλ+ήθη/ήθεια ήτοι τά ήθη τού φωτός, λευκού καί Θεού/Άλ/Έλ κ.α…. Επίσης Ιεχωβάς = ιαχή+βοή = Ιαχή τού τύπου βοής = Ιαχοβοών.

Χρήση του Γιαχβέ/Ιεχωβά στην Καινή Διαθήκη και στους Πατέρες της Εκκλησίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ειδικότερα το όνομα Γιαχβέ/Ιεχωβά, ούτε από την Καινή Διαθήκη παραδίδεται, ούτε από την Πατερική ερμηνεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κάθε φορά που υπάρχει λόγος, γίνεται χρήση της ελληνικής απόδοσης Ο Ων ή Κύριος, όπως φαίνεται από τα σχόλια των Πατέρων επάνω στο γνωστό εδάφιο της “αποκάλυψης του θείου ονόματος”, Εξ. 3:14:

Ο Ων δε εξαπέσταλκέν με, φησίν ο Μωυσής” (Κλήμ. Αλεξ., Στρωμ. 1.25.166)

“Είπε γαρ κύριος προς Μωσήν· Ο Ων τούτο μοι εστίν το όνομα.” (Ωριγένους, Εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 2.13.95)

“Όταν γουν λέγη· Εγώ ειμί ο Ων, και το Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός, και όπου ποτέ λέγει η γραφή ο Θεός, ημείς αναγινώσκοντες ουδέν έτερον ή αυτήν την άκατάληπτον αυτού ουσίαν.” (Μ. Αθανασίου, Επιστολή περί της εν Νικαία συνόδου, 26.3)

“Δια τι μη είπεν, Εν μορφή Θεού γενόμενος, αλλ’ Υπάρχων; Ίσον εστί τούτο του ειπείν, Εγώ ειμί ο Ων.” (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εις την Προς Φιλιππησίους, 62.223)

κατά τον ίδιο τρόπο, σημαντικά πρόσωπα της Εκκλησιαστικής παράδοσης όπως ο Κλήμης Αλεξανρείας, ο Ωριγένης, ο Ευσέβιος Παμφίλου, ο Επιφάνιος Επίσκοπος Σαλαμίνος και ο Θεοδώρητος Κύρου, παραδίδουν τις μέχρι σήμερα ακολουθούμενες αποδόσεις του τετραγράμματου στα ελληνικά ως εξής:

Ιαουέ ως “ο Ων και ο εσόμενος” (Κλήμ. Στρωματ. 5.6.34)

Ιαή ως Κύριος (Ωριγ. Εις Ψαλμούς, 12.1104)

Ια και Ιαώ “επώνυμα εστί του ενός και αυτού Θεού” (Ωριγ. Κατά Κέλσ. 6.32)

Ια ως Κύριος (Ευσεβ., Εις τους Ψαλμούς, 24.65)

Ια ως Κύριος (Επιφ., Κατά Αιρέσ. 2.86)

Ιαβέ ως “ος ην και εστίν ο αεί Ων” (Επιφ., Κατά Αιρέσ. 2.86)

Ια ως Κύριος (Θεοδώρ., Εις τους Ψαλμούς, 80.1980)

Ιαβέ ως ο Ων (Θεοδώρ., Ερωτήσεις εις τη Γένεσιν, 112.11-18)

Επίσης:

Στο Ψαλμ. 16:2 ο Θεός καλείται Αδωνάι, δηλ. Κύριος.

Στο Ψαλμ. 132:2 ο Θεός καλείται Αβίρ, δηλ. Ισχυρός

Στο εδάφιο Νεεμ. 10:29 ο Θεός καλείται ως Έλωχίμ (Θεός ή Θεοί)

Στο εδάφιο Αμώς 5:16 τα ονόματα του Θεού είναι πολλά: ΕλωχίμΓιαχβέΑδωνάι,

Εξίσου πολλά εμφανίζονται και στο Ησ. 47:4 (και παρ’ όλ’ αυτά το κείμενο γράφει σε ενικό αριθμό Όνομα): ΛυτρωτήςΚύριος των δυνάμεωνΆγιος του Ισραήλ (ΓκοέλΓιαχβέΣαβαώθΚαδώς).

Επίσης, στον Αβραάμ ο θεός έγινε γνωστός με το όνομα Θεός Παντοκράτωρ ή Ελ Σαντάγι (Γεν. 17:1) όπως και στον Ιακώβ (Γεν. 35:11).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF#%CE%A7%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%93%CE%B9%CE%B1%CF%87%CE%B2%CE%AD/%CE%99%CE%B5%CF%87%CF%89%CE%B2%CE%AC_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%9A%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AE_%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%AC%CE%B2%CE%B7%CF%84%CE%BF

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B2%CF%81%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C_%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%AC%CE%B2%CE%B7%CF%84%CE%BF

https://www.imgortmeg.gr/Ebraiki_grammatiki_sel_1-52.pdf

https://www.google.com/search?q=%CF%84%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BD&sxsrf=ALeKk02VZGNjNd52eLKZrQKzK0WDJKIsdA:1601750691189&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwii6N2nipnsAhVeVRUIHUzQA7cQ_AUoAXoECBUQAw&biw=1242&bih=597#imgrc=owlDWtNa4WjTYM

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου