Breaking

Τρίτη, 11 Μαΐου 2021

«Φίλε έφυγε ο Στράτος και παρέλυσε το κράτος», Σαν σήμερα το 1990 «έφυγε» ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής Στράτος Διονυσίου

Λαϊκός τραγουδιστής, που έλαμψε στις πίστες και τη δισκογραφία. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ερμηνευτές του λαϊκού και ελαφρολαϊκού τραγουδιού, με στιβαρή φωνή και μεγάλες διαχρονικές επιτυχίες.

Ο Στράτος Διονυσίου γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1935 στη Νιγρίτα Σερρών, από γονείς μικρασιάτες πρόσφυγες. Από μικρός βγήκε στη βιοπάλη και το 1947 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Δούλεψε ως μικροπωλητής, εργάτης και ράφτης, προτού ασχοληθεί με το τραγούδι. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση έγινε στο κέντρο «Φαρίντα» της Θεσσαλονίκης, όπου έκανε αίσθηση με την πλούσια και τη γεμάτη φωνή του, με τη χαρακτηριστική και υπέροχη βραχνάδα. Εκεί γνώρισε και τη σύντροφο της ζωής του Γεωργία Λαβένη, με την οποία ανέβηκε στα σκαλιά της εκκλησίας το 1955. Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, τον Άγγελο (γ. 1957), τον Στέλιο (γ. 1974) και τον Διαμαντή (γ. 1977), που ακολούθησαν τα βήματα του πατέρα τους και την Τασούλα (1959-2012).

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να κατέβει στην Αθήνα, όπως και τόσοι άλλοι καλλιτέχνες από τη Θεσσαλονίκη. Συνεργάζεται αρχικά με την Καίτη Γκρέυ και το 1959 εμφανίζεται στη δισκογραφία με το τραγούδι του Σταύρου Χατζιδάκη και του Χρήστου Κολοκοτρώνη «Δεν είμαι ένοχος». Ο κόσμος άρχισε να τον γνωρίζει και οι δισκογραφικές εταιρείες δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν. Υπογράφει συμβόλαιο με την «Κολούμπια» και κάνει τις πρώτες επιτυχίες του: «Δεν με πόνεσε κανείς» (διασκευή από ινδικό τραγούδι), «Στης Αγάπης μου το Δίσκο» ή «Ηλεκτρόφωνο» (μουσική και στίχοι Μπάμπη Μπακάλη), «Φύγε φύγε» (Στράτου Ατταλίδη / Κώστα Βίρβου) και άλλες.

Το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό στο ευρύ κοινό και οι μεγάλοι δημιουργοί του λαϊκού τραγουδιού άρχισαν να του εμπιστεύονται παλιές τους επιτυχίες, οι οποίες κυκλοφόρησαν σε δεύτερη εκτέλεση με τη φωνή του: «Αχάριστη» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Πριν το χάραμα» του Γιάννη Παπαϊωάννου, «Η μπαμπέσα» του Γιώργου Μητσάκη, «Το φτωχομπούζουκο» του Μανώλη Χιώτη.

Το 1967 είναι μια χρονιά σταθμός για την καριέρα του, καθώς γνωρίζεται με τον Άκη Πάνου, ο οποίος του γράφει μερικές από τις μεγάλες του επιτυχίες: «Γιατί, καλέ γειτόνισσα» (1968), «Φέρτε το παιδί του χάρου» (1971), «Στο σταθμό του Μονάχου» (1972), «Ήταν ψεύτικα» (1972), «Μια γυναίκα» (1984), «Ασ’ τη να φύγει» (1984) κ.ά. Ο Μίμης Πλέσσας τον ανακαλύπτει, όταν τραγουδά στο κέντρο «Σου-Μου» της Ιεράς Οδού δίπλα στην Ανθούλα Αλιφραγκή και του δίνει να τραγουδήσει το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, που έγραψε για την ταινία «Ορατότης μηδέν» με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Το τραγούδι σημείωσε τεράστια επιτυχία πριν ακόμη βγει το φιλμ στους κινηματογράφους στις αρχές του 1970. Ακολούθησαν όμως κι άλλοι, πολλοί δίσκοι, με τραγούδια που έγιναν το ίδιο ή και ακόμη πιο μεγάλες επιτυχίες: «Ο παλιατζής» (1969) και «Αγάπη μου επικίνδυνη» (1969) των Αντώνη Ρεπάνη και Δημήτρη Γκούτη και «Αφιλότιμη» (1972) των Γιώργου Χατζηνάσιου και Τάσου Οικονόμου.

Σε μία περίοδο που η καριέρα του είχε απογειωθεί, ο Στράτος έμπλεξε σε μια υπόθεση ναρκωτικών, που ο ίδιος τη χαρακτήρισε πλεκτάνη. Στις 30 Μαΐου 1975 καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 3 ετών κι εκτόπιση τριών ετών στα Γιάννινα για κατοχή ποσότητας ναρκωτικών. Οδηγήθηκε στις φυλακές της Τίρυνθας, όπου παρέμεινε μέχρι το Πάσχα του 1976, οπότε αποφυλακίστηκε. Η καριέρα του, όμως, είχε πάρει την κατιούσα και το καλλιτεχνικό κύκλωμα τον είχε απορρίψει.

Με τη βοήθεια του στενού του φίλου Τόλη Βοσκόπουλου, που μεσουρανούσε εκείνη την περίοδο στις πίστες, κατόρθωσε να σταθεί στα πόδια του και να επανέλθει σύντομα στο προσκήνιο με διαχρονικές επιτυχίες, όπως τα τραγούδια «Τα πήρες όλα» (1981) και «Και λέγε λέγε» (1981) των Θανάση Πολυκανδριώτη και Γιάννη Πάριου, «Άκου, βρε φίλε» (1982) των Τάκη Σούκα και Κώστα Κοφινιώτη, «Ο Σαλονικιός» (1985) και «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα» (1985) των Τάκη Σούκα και Κώστα Κοφινιώτη, «Εγώ ο ξένος» (1988) και «Λέγε με παλιόπαιδο» (1988) του Τάκη Μουσαφίρη.

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 είχε μαζί του τη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία έκανε τις δεύτερες φωνές. Ακολούθησε μια πολύχρονη συνεργασία με τη Μαρίνα Βλαχάκη και τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του πάνω στην πίστα δίπλα του ήταν η Κική Λουκά.

Το μεγαλύτερο ζεϊμπέκικο στον κινηματογράφο

Ο Στράτος Διονυσίου έχει στο… ενεργητικό του και το μεγαλύτερο ζεϊμπέκικο που έχει «ακουστεί» σε ταινία του ελληνικού σινεμά. Συγκεκριμένα πρόκειται για το «Βρέχει φωτιά στην στράτα μου» σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική του Μίμη Πλέσσα, το οποίο έκανε την… εμφάνισή του στο έργο «Ορατότης μηδέν» με τον Νίκο Κούρκουλο. Μάλιστα, το τραγούδι είχε σημειώσει επιτυχία πριν «ακουστεί» στην ταινία.

Ο λαϊκός τραγουδιστής βρισκόταν στην κορυφή του ελληνικού πενταγράμμου και πολλά από τα κομμάτι που ερμήνευσε διέλυσαν τα ρεκόρ πωλήσεων και πέρασαν στην ιστορία, όπως για παράδειγμα «Ο Παλιατζής», «Μπαγλαμάδες και μπουζούκια», «Ένας αητός γκρεμίστηκε», «Αγάπη μου επικίνδυνη», «Αφιλότιμη», ενώ πολλά τραγούδια έγιναν πρώτα επιτυχίες στα μαγαζιά που εμφανιζόταν και στην συνέχεια «γράφονταν» σε δίσκους.

Η φυλακή και η επιστροφή

Στο απόγειο της καριέρας του, ο Στράτος Διονυσίου πέρασε μία μεγάλη δοκιμασία, καθώς το 1973 έπειτα από έλεγχο της Αστυνομίας, ο Έλληνας τραγουδιστής μπήκε στην φυλακή. Έπειτα από τρία χρόνια, αποφυλακίστηκε και άμεσα θέλησε να επιστρέψει στο τραγούδι. Ωστόσο, η υστεροφημία του είχε υποστεί μεγάλο πλήγμα και καμία εταιρεία δεν ήθελε να τον έχει στο «δυναμικό» της. Έπειτα από πολλές πιέσεις του ίδιου, ο Μάκης Μάτσας του έδωσε την ευκαιρία και υπέγραψε συμβόλαιο με την «Μίνος» με δυσμενούς όρους για τον καλλιτέχνη.

Μάλιστα, στην συμφωνία υπήρχε ρήτρα, η οποία ανέφερε πως αν ο πρώτος δίσκος δεν ξεπερνούσε τις 30 χιλιάδες πωλήσεις, τότε το συμβόλαιο θα «έσπαγε», ενώ σε διαφορετική περίπτωση, θα είχε ισχύ για δύο ακόμα δίσκους με τους ίδιους όρους. Όμως, η επιστροφή του Στράτου Διονυσίου έσπασε τα ταμεία. Ο δίσκος «Υποκρίνεσαι» ξεπέρασε τις 100 χιλιάδες πωλήσεις σε λίγους μήνες και ο Έλληνας τραγουδιστής ξεκίνησε και πάλι την πορεία του για την κορυφή.

Τα κομμάτια «Τα μάζεψα τα πράγματα», «Τα πήρες όλα κι έφυγες», «Ένα λεπτό περιπτερά» είναι μερικά από αυτά που συμπεριλήφθηκαν στους δίσκους και έγιναν απίστευτες επιτυχίες, οι οποίες ερμηνεύονται ακόμα και τώρα. Η… μάχη για να κερδηθεί και πάλι η αγάπη του κόσμου είχε βγάλει νικητή τον Στράτο Διονυσίου. Σημαντικό… κομμάτι στην επιστροφή του έπαιξε και ο αδερφικός του φίλος, Τόλης Βοσκόπουλος, ο οποίος το 1977 του έγραψε το τραγούδι «Αποκοιμήθηκα» που έκανε τεράστια επιτυχία. Παράλληλα, η γνωριμία του με τους Θανάση Πολυκανδριώτη και Γιάννη Πάριο θα χαρίσουν στον ελληνικό λαό μερικά σπουδαία τραγούδια.

Το φινάλε

Ο Στράτος Διονυσίου είχε υποσχεθεί πως θα τραγουδούσε μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του και κάπως… έτσι γράφτηκε ο «επίλογος». Το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1990 εμφανίστηκε στο μαγαζί του «Στράτος», λίγες ώρες μετά την ηχογράφηση 9 νέων κομματιών που συμπεριλήφθηκαν στον δίσκο «Ποιος άλλος». Όμως, λίγες ώρες αργότερα, το πρωινό της 11ης Μαΐου έφυγε από την ζωή από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής σε ηλικία μόλις 55 ετών. Η κηδεία του έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου χιλιάδες Έλληνες απέτισαν φόρο τιμής στον μεγάλο ερμηνευτή. Ένα μήνα μετά τον θάνατό του, κυκλοφόρησε ο τελευταίος του δίσκος που έκανε ρεκόρ πωλήσεων.

Ο Στράτος Διονυσίου πέθανε από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής το πρωί της 11ης Μαΐου 1990, σε ηλικία 54 ετών. Βρέθηκε λιπόθυμος σε σουίτα του ξενοδοχείου «Χανδρής» στη λεωφόρο Συγγρού (απέναντι από τον Ιππόδρομο), την οποία νοίκιαζε για να παρακολουθεί, όχι μόνο τις αγαπημένες του ιπποδρομίες, αλλά και την προπόνηση των αλόγων του. Άφησε την τελευταία του πνοή κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Το προηγούμενο βράδυ είχε εμφανισθεί κανονικά στο κέντρο του «Στράτος» της οδού Φιλελλήνων, ενώ νωρίτερα είχε ηχογραφήσει τραγούδια για το νέο του δίσκο, που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του, με τον τίτλο «Ποιός άλλος;» και συνθέσεις του Τάκη Μουσαφίρη. Η κηδεία του ήταν πάνδημη και την παρακολούθησαν χιλιάδες θαυμαστών του στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας.

 

Πληροφορίες από: «Μηχανή του χρόνου», «Βικιπαίδεια»

(443)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου