Breaking

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2021

Σαν σήμερα το 2020, έσβησε η φωνή που «ήπιε» το φεγγάρι- Ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά στην γειτονιά των αγγέλων

 

Κυριακή 23 Αυγούστου 2020: η τελευταία «Κυριακή» που ξημέρωσε για τον Γιάννη Πουλόπουλο. Τα μπλε, σαν την βαθιά θάλασσα μάτια του, σφράγισαν. Η υπέροχη, γεμάτη συναίσθημα φωνή του, σίγησε. Κι όμως στη μνήμη και στις καρδιές μας θα υπάρχει πάντα ζωντανή η γαλήνια, χαμογελαστή φιγούρα του να μάς τραγουδά: «Ξημερώνει Κυριακή μη μού λυπάσαι»…

Σε ηλικία 79 ετών και με χρόνια προβλήματα υγείας ο ερμηνευτής του πιο εμπορικού δίσκου όλων των εποχών άφησε την τελευταία του πνοή στις 9 το βράδυ της Κυριακής στη ΜΕΘ του Αττικόν – Έπασχε από πνευμονολογικό πρόβλημα

Στη ΜΕΘ του Αττικόν λίγο μετά τις εννιά το βράδυ χθες πέθανε ο Γιάννης Πουλόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της ελληνικής μουσικής και απόλυτα ταυτισμένος με το Νέο Κύμα, εξαιτίας πνευμονολογικού προβλήματος.

Η καρδιά του σύμφωνα με πληροφορίες δεν άντεξε άλλο, επιβαρυμένη και αυτή από τα χρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε αυτή η εμβληματική φωνή.

Φωνή που απογείωσε τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου στον περίφημο «Δρόμο», τον εμπορικότερο δίσκο όλων των εποχών, με πωλήσεις που έχουν ξεπεράσει το1.500.000 αντίτυπα, αν και δημοσιεύματα λένε ότι ο αριθμός είναι διπλάσιος.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι αν ο ελληνικός κινηματογράφος είχε φωνή αυτή ήταν σίγουρα η δική του, η φωνή ενός παιδιού που γεννήθηκε στην Καρδαμύλη και έμελλε να μεγαλουργήσει.

Ήταν ένας καλλιτέχνης προικισμένος με μια φωνή που «σημάδευε» τα τραγούδια, προικισμένη με βαθιά συναισθηματικά ηχοχρώματα, που έμπαινε στο στούντιο και τα έλεγε με την μία.

Ο «Δρόμος» στον οποίο είπε τα δέκα από τα δώδεκα τραγούδια του δίσκου ηχογραφήθηκε όλος μέσα σε δέκα ώρες κι αυτό εν πολλοίς οφείλεται στον Πουλόπουλο.

Έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων που τα τελευταία χρόνια είχε αποτραβηχτεί από την δημοσιότητα-δεν ήταν και ποτέ φανατικός της οπαδός-και ζούσε μια ήσυχη ζωή μαζί με την σύζυγό του Μπέτυ και την κόρη του Άντα.

Μίλαγε σπάνια και όταν το έκανε τα έλεγε έξω από τα δόντια για την κατάσταση στον χώρο του τραγουδιού: «Δισκογραφικές εταιρείες δεν υπάρχουν, μαγαζιά δουλεύουν δύο φορές την εβδομάδα. Πως, λοιπόν, να αναδειχθούν οι νέοι καλλιτέχνες; Κατέστρεψαν το τραγούδι, όπως κατέστρεψαν και την Ελλάδα! Είναι δυνατόν να περνούν οι Έλληνες όλα αυτά τα δεινά; Τους έχουν εξοντώσει και δεν ντρέπομαι να το πω και το θέμα δεν είναι οι μεγάλοι, είναι τα νέα παιδιά που δεν τους δίνεται το δικαίωμα να κάνουν πολλά πράγματα για να καταξιωθούν επαγγελματικά!…»

Έχοντας διαπιστώσει ότι η δισκογραφία μεταλλάσσεται και ότι η νύχτα ευτελίζεται αποφασίζει το 1999 να σταματήσει την μουσική του διαδρομή.

Η καρμική σχέση με τον Πλέσσα και ο κινηματογράφος

Το 1966 ο Πουλόπουλος συναντά τον άνθρωπο που θα απογειώσει την καριέρα του. Είναι ο συνθέτης Μίμης Πλέσσας ο οποίος αναγνωρίζει στην υπέροχη φωνή του τον ιδανικό ερμηνευτή των τραγουδιών που γράφει για τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, τα λαμπερά μιούζικαλ με τους πασίγνωστους πρωταγωνιστές. Μια σχέση η οποία αποδείχτηκε καρμική καθώς οι μελωδίες του Πλέσσα έδεσαν απόλυτα με τη φωνή του Πουλόπουλου, βάδισαν πλάϊ – πλάϊ με απίστευτη αρμονία και συνεχίζουν μέχρι σήμερα, δεκαετίες αργότερα, να συμπορεύονται, ανέγγιχτες από το χρόνο.

Η αρχή θα γίνει με τις «Θαλασσιές της Χάντρες» όπου ο Πουλόπουλος πρωαγωνιστεί μουσικά ερμηνεύοντας υπέροχα τραγούδια όπως τα «Έκλαψα χθες», «Απόψε κάποιος θα χαθεί» και «Πίσω απ’ το Παράθυρο». Ακολουθούν οι ταινίες «Μια Κυρία στα Μπουζούκια» και «Γοργόνες και Μάγκες» με τα θρυλικά τραγούδια «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», «Καμαρούλα μια σταλιά», «Απόψε κλαίει ο ουρανός», «Μην του Μιλάτε του Παιδιού» κ.α.

Ο πλατινένιος «Δρόμος»

Είναι πλέον τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν ο Μίμης Πλέσσας, σε μια επίσκεψή του στο σπίτι του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ανακαλύπτει, τυχαία, μερικά χαρτιά με στίχους σκορπισμένα πάνω στο γραφείο του. Τα διαβάζει απνευστί και μαγεύεται. Οι στίχοι αυτοί κουβαλούσαν σκληρές μνήμες από την Κατοχή συνδυασμένες αριστοτεχνικά με μια πρωτόγνωρη, συγκινητική αθωότητα. Μέσα σε δύο μόλις ημέρες τους είχε «ντύσει» με τις μουσικές του και βρίσκονταν ήδη στα γραφεία της LYRA. Αυτή η τυχαία ανακάλυψη έμελλε να σταθεί αφορμή για την δημιουργία «Δρόμου», του δημοφιλέστερου και πιο εμπορικού ελληνόφωνου δίσκου όλων των εποχών, με πωλήσεις αστρονομικές και με τραγούδια – διαμάντια που νίκησαν πανηγυρικά στη σκληρή μάχη με το χρόνο: «Το άγαλμα», «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», «Ξημερώνει Κυριακή», «Έπεφτε βαθιά σιωπή»…!

Με την συμμετοχή του στον ιστορικό αυτό δίσκο ο Γιάννης Πουλόπουλος άγγιξε την κορυφή. Έγινε η φωνή μιας σπουδαίας μουσικής συγκυρίας η οποία θα κατέχει για πάντα σημαντική θέση στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Την ιστορική αυτή επιτυχία επιδίωξαν να εξαργυρώσουν οι δισκογραφικές εταιρείες, με την συγκατάθεση του ίδιου, ηχογραφώντας μέσα σε μία δεκαετία περισσότερους από δέκα δίσκους. Μια απόφαση για την οποία ο ίδιος θα δηλώσει, αργότερα, πως ήταν λανθασμένη, ήταν ξόδεμα.

Ίσως αυτό το λάθος θέλησε να διορθώσει με την πλήρη αποστασιοποίησή του τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, δεν έδινε συνεντεύξεις, απείχε από τις καλλιτεχνικές παρέες και προτιμούσε να περνά τις μέρες του με την σύζυγό του, την αγαπημένη του κόρη και λίγους καλούς φίλους. Δεν ήταν όμως όλες οι μέρες καλές καθώς, τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας.

protothema

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου