Η επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα αποτελεί «βούτυρο στο ψωμί» της Κίνας για να επιτεθεί όποτε αυτή κρίνει κατάλληλο την Ταϊβάν και της Ρωσίας για να «τελειώσει» όπως θέλει τον πόλεμο στην Ουκρανία!
Βάσει της αμερικανικής ενέργειας και των ανύπαρκτων δικαιολογιών και διεθνών αποδεκτών κανόνων, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει πλέον την Ρωσία για την Ουκρανία και στο μέλλον την Κίνα για την Ταϊβάν.
Διότι και οι δύο «γίγαντες» κάτι περισσότερο από αυτό που έκαναν σήμερα οι ΗΠΑ: Και μάλιστα και οι δύο έχουν πολύ περισσότερες δικαιολογίες από το «εμπόριο νακρωτικών» του Ν.Μαδούρο.
Θεωρούν Ουκρανία και Ταϊβάν εθνικό έδαφος. Μάλιστα η Κίνα ποτέ δεν αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ταϊβάν την οποία θεωρεί «εθνικό έδαφος».
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ν.Τραμπ, με μεθοδικότητα τους τελευταίους μήνες είχε δημιουργήσει το κατάλληλο «αφήγημα» (ανεξαρτήτως ορθότητας ή όχι) με το οποίο θα δικαιολογούνταν μία αμερικανική επέμβαση στην Βενεζουέλα.
Κατηγορούσε την Βενεζουέλα ως έναν εκ των σημαντικότερων εισαγωγέων ναρκωτικών στις ΗΠΑ.
Κατηγορούσε το Καράκας πως ήταν υπεύθυνο για τον θάνατο 150.000 νέων Αμερικανών τον χρόνο, λόγω αυτών των ναρκωτικών.
Κατηγόρησε προσωπικά τον Ν.Μαδούρο ως τον μεγαλύτερο έμπορο ναρκωτικών και τον επικήρυξε για 50 εκατ. δολάρια.
Τον κατηγόρησε επίσης ότι «άδειασε τις φυλακές και τα άσυλα φρενοβλαβών» και «ανάγκασε» τους κρατούμενους να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ.
Συνεπώς, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για μία ολοκληρωμένη και απαιτούμενη από τις συνθήκες επίθεση με σκοπό μάλιστα την σύλληψη του Νίκολα Μαδούρο, όπως και έγινε.
Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά έγιναν γιατί η Βενεζουέλα είναι η χώρα με τα πλουσιότερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον πλανήτη και διαθέτει επίσης μεγάλα κοιτάσματα χαλκού και σπάνιων γαιών.
Όπως λοιπόν οι ΗΠΑ με το δικό τους «αφήγημα» εισέβαλαν σε ανεξάρτητη χώρα, έτσι και η Ρωσία δικαιολογείται με το αντίστοιχό της «αφήγημα» για τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά με πολύ ισχυρότερες δικαιολογίες:
Έσπευσε να προστατέψει τους ρωσικής καταγωγής και συνειδήσεως ρωσόφωνους πληθυσμούς της ανατολικής και νότιας επικράτειας από την καταπίεση και τις δολοφονικές επιθέσεις του Κιέβου.
Απειλούνταν άμεσα από το ενδεχόμενο μία χώρα που βρίσκεται στις «πύλες» της Μόσχας, να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια της ίδιας της Ρωσίας.
Η δημιουργία ενός πολύ ισχυρού και πολυάριθμου στρατού, όπως του ουκρανικού εξοπλισμένου με δυτικά όπλα και με άφθονες εφεδρείες (η Ουκρανία ήταν μία χώρα άνω των 50.000.000 κατοίκων το 1990) αποτελούσε επίσης σοβαρή απειλή για την Ρωσία.
Για τους λόγους αυτούς η Μόσχα έκρινε ότι δικαιολογούνταν να επέμβει στρατιωτικά, όπως και έκανε.
Παρόμοιο είναι το συμπέρασμα και για την Κίνα σε ότι αφορά την υπόθεση της Ταϊβάν.
Η Ταϊβάν αποτελεί «αιώνιο» πρόβλημα για την Κίνα ενώ επισήμως σε όλο τον πλανήτη αναγνωρίζεται ως… κινεζικό έδαφος.
Οι κάτοικοι της είναι Κινέζοι Χαν, μιλούν την γλώσσα των μανδαρίνων όπως και στην ηπειρωτική Κίνα και έχουν κοινή ιστορία.
Ο λόγος που η Ταϊβάν είναι ανεπίσημα μία ανεξάρτητη χώρα, με δική της κυβέρνηση και δικές της ένοπλες δυνάμεις είναι καθαρά πολιτικός και έχει τις ρίζες του στον κινεζικό εμφύλιο και στην καταφυγή των εθνικιστικών δυνάμεων στο νησί το 1949 μετά την ήττα τους από τον κομμουνιστή Μάο Τσε Τουνγκ.
Η Κίνα την θεωρεί αποσχισθείσα επαρχία που τελικά πρέπει να ενωθεί με την ηπειρωτική χώρα, χρησιμοποιώντας βία αν χρειαστεί.
Η Ταϊβάν, από την άλλη πλευρά, βλέπει τον εαυτό της ως διακριτή οντότητα με δικό της σύνταγμα και δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) εμμένει στην αρχή της «Μίας Κίνας», η οποία υποστηρίζει ότι η ηπειρωτική Κίνα και η Ταϊβάν είναι μία Κίνα.
Η Ταϊβάν, επίσημα Δημοκρατία της Κίνας (ΔτΚ), δεν αναγνωρίζει επίσημα τη ΛΔΚ και θεωρεί ότι ολόκληρη η Κίνα πρέπει να κυβερνηθεί με το δικό της σύστημα διακυβέρνησης δυτικού τύπου.
Με λίγα λόγια το Πεκίνο αντιμετωπίζει ένα εθνικό και πολιτικό πρόβλημα και πλέον μετά την σημερινή αμερικανική ενέργεια μπορεί να καταφύγει ελεύθερα στην δύναμη των όπλων για να το λύσει.
Η υπόθεση της Ταϊβάν και η υπόθεση της Ουκρανίας έχουν ακόμα ένα κοινό σημείο.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για «εμφύλιες» διενέξεις.
Κινέζοι και Ταϊβανέζοι είναι ίδιος λαός και Ουκρανοί-Ρώσοι αν δεν είναι ίδιοι, ιστορικά τουλάχιστον έχουν μεγάλη κοινή πορεία.
Αν οι ΗΠΑ βρήκαν το «δίκιο» τους για να επιτεθούν στην Βενεζουέλα αυτομάτως δικαιολογούν Ρωσία και Κίνα να βρουν και αυτές το δικό τους «δίκιο» με τα αντίστοιχα δικά τους προβλήματα με Ουκρανία και Ταϊβάν.
Και οι τρεις περιπτώσεις αφορούν μεγάλες δυνάμεις που ενεργούν για να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα, με παρόμοια «αφηγήματα» αιτιολόγησης.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ευρωπαίοι έχουν «παγώσει»: Βλέπουν ότι αυτό που έρχεται δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου