«Έγκλημα εναντίον των ελαιοπαραγωγών ο διπλασιασμός των εξαγωγών ελαιολάδου χωρίς δασμούς από την Τυνησία στις Χώρες της Ε.Ε.».

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αίτημα για ένταξη θέματος προς συζήτηση στην αμέσως επόμενη Συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, με τίτλο:

 

Η πιθανή συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τυνησίας για τον διπλασιασμό της ποσόστωσης αδασμολόγητων εξαγωγών ελαιολάδου από 56.000 τόνους σε 100.000 τόνους ετησίως αποτελεί μία ευθεία απειλή για τον πρωτογενή τομέα της Χώρας μας και ειδικότερα για την Πελοπόννησο.

Την ώρα που λαμβάνονται κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις εις βάρος των παραγωγών, η Περιφερειακή Αρχή του κ. Πτωχού επιλέγει τον ρόλο του σιωπηλού παρατηρητή, επιδεικνύοντας μία απαράδεκτη πολιτική αδράνεια, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση, χωρίς καμία διεκδίκηση, χωρίς καμία δημόσια αντίδραση.

Η Τυνησία, μία από τις ισχυρότερες ελαιοπαραγωγικές Χώρες παγκοσμίως, με παραγωγή που ξεπέρασε τους 400.000 τόνους την προηγούμενη χρονιά, επιχειρεί να πετύχει μετά από διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., να μετατρέψει το ελαιόλαδο σε εργαλείο γεωπολιτικών και εμπορικών συμφωνιών. Και όλα αυτά στις πλάτες των Ευρωπαίων και κυρίως των Ελλήνων παραγωγών.

Είναι δεδομένο ότι το χαμηλό κόστος παραγωγής αλλά και τα ελαστικά μέτρα καλλιέργειας που τηρούνται στην Τυνησία, θα οδηγήσουν σε μειονεκτική θέση τον Έλληνα παραγωγό με κίνδυνο τον αφανισμό πολλών ελαιοπαραγωγών λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού.  

Οι ελαιοπαραγωγοί της Πελοποννήσου βιώνουν μία από τις δυσκολότερες χρονιές των τελευταίων δεκαετιών:

• Mε μειωμένη παραγωγή και ποιότητα.
• Mε καταστροφές από το γλοιοσπόριο.
• Mε μια παταγωδώς αποτυχημένη δακοκτονία.
• Mε υψηλά κόστη παραγωγής που καθιστούν την καλλιέργεια οριακά βιώσιμη.

 

 

 

 

 

 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η αύξηση των αδασμολόγητων εισαγωγών ελαιολάδου στην Ευρωπαϊκή αγορά θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε πίεση των τιμών προς τα κάτω, πλήττοντας καίρια το ήδη συρρικνωμένο εισόδημα των παραγωγών και υπονομεύοντας το μέλλον της ελαιοκαλλιέργειας στην Πελοπόννησο.

Το Περιφερειακό Συμβούλιο οφείλει να αντιδράσει απαιτώντας συντονισμένες παρεμβάσεις προς την Κυβέρνηση και τα Ευρωπαϊκά όργανα, με ξεκάθαρη θέση ενάντια σε πολιτικές που θυσιάζουν τον πρωτογενή τομέα στον βωμό των διεθνών συμφωνιών.